Herken je dit?

De eerste dag na de zomervakantie, terug in de dagelijkse routine van dingen doen. Voor mij betekend dat klanten, administratie, marketing, studie en alle andere klusjes die er zijn. Daarnaast ben ik ook nog manager van de firma thuis.

Over grenzen heen

Manlief verlaat voor dag en dauw het huis om in de buitendienst te gaan werken. Dat lijkt me soms ook wel lekker, de deur achter met dicht te kunnen trekken en me er pas weer druk over te maken als ik na een dag werken over de drempel stapt.

Bij mij lopen privé en het bedrijf regelmatig door elkaar. Wie zijn schuld dat is? Het is makkelijk om te zeggen dat het aan de omstandigheden ligt, of aan de ander die er misbruik van maakt.
Eerlijk is eerlijk het ligt geheel aan mezelf. Ik ben er de oorzaak van dat er over grenzen heen gestapt wordt. Ik laat het toe en laat het gebeuren.

Je wilt niet weten hoe vaak ik me voorneem om het deze keer echt anders te gaan doen. Maar ik weet ook dat je het pas veranderd als de pijn te erg wordt.

Alle ballen in de lucht

In mijn geval de oplossing simpel, maak een planning en hou je eraan. Vroeger (lees een paar jaar geleden) maakte ik dan een planning die geen ruimte overliet voor calamiteiten of spontane ontspan momenten. Die zat zo strak ik elkaar dat er absoluut geen ruimte over was om fouten te maken. Waardoor ik achter mijn eigen planning aan het aanhollen was. Alle ballen in de lucht proberen te houden en ondertussen ook nog voor het eten zorgen. Kortom tegen de tijd dat het zomervakantie was, ging bij mij het licht uit en had ik de weken vrij nodig om bij te komen van het jaar. Met als gevolgd dat ik vermoeid weer verder ging na de vakantie.

Dit jaar was een bijzondere zomervakantie voor ons. Wij zijn thuisgebleven en dat was een leermoment voor mij. Ik merkte aan het einde van de vakantie dat een oud en o zo bekend gevoel de kop op stak. Ik voelde me om geen enkele reden verdrietig. Ik ben gek op mijn vak, hou van mij bedrijf en vind het geen probleem om te werken. Maar dit jaar had ik nul komma nul zin om te starten. Hmmmmmmm wat was hier aan de hand?

Tijd om in de spiegel te kijken…. En dat was geen mooi plaatje. Ik ben het eerste helft van dit jaar druk geweest. Met een net iets te strakke planning waarbij ik alle ballen omhoog moest houden en ze niet mocht laten vallen. Geen ruimte voor fouten maken en ik heb me schuldig gemaakt aan iets te vaak ja zeggen. Je leest het goed, ik heb iets te vaak ja gezegd waar het eigenlijk een nee had moeten zijn.

Afscheid nemen

Nu ik de pijn ook echt voel is het tijd om het ander te doen en daarin keuzes te maken. Er staan een aantal zaken in de stijger waar ik heel graag mee aan de slag wil. Er zijn ook een aantal zaken waar ik afscheid van moet gaan nemen. Afscheid nemen is nooit makkelijk en gaat vaak ook niet zonder je ongemakkelijk te voelen. Ik ga mensen teleurstellen en voor mezelf kiezen. Heel egoïstisch omdat ik de ruimte nodig heb om het anders te doen. Ik ga zaken loslaten zodat er ruimte komt voor overvloed in mijn leven. Dan heb ik het niet alleen over de financiële kant maar ook in tijd voor mezelf en voor de mensen waar ik van hou.

Zo zie je maar dat ik als therapeut ook nog met zaken worstel als nee zeggen, tijd voor mezelf maken en loslaten. Dat zal de rest van mijn leven zo blijven, bij elke level hoort een nieuwe devil.

Tijd om te springen

Wat is er bij jou nodig om op korte termijn los te laten zodat er ruimte komt voor overvloed?

Merk je dat het loslaten zo spannend is dat het je niet lukt. Geeft het vertrouwde wat je nu hebt een gevoel van veiligheid of ben je bang voor wat er komen gaat als je het zou doen. Geen verandering zonder een buikpijn. Dan weet je dat je aan het groeien bent. Soms is het nodig om het gewoon te doen en te springen.

Loop je met mij mee naar de rand van het ravijn. Ik heb mijn ‘grote meidenonderbroek’ aangetrokken en ga springen. Omdat ik inmiddels wel weet dat ik kan vliegen. Aan de rand van het ravijn staan de mooiste bloemen en heb je het beste uitzicht over wat er voor je ligt.

En als ik een wondermiddeltje had om het gewoon maar even te doen dan had je dat van mij gekregen. Ik deel graag en zou dit zo aan iedereen geven. Een eenvoudig oplossing heb ik niet. Wat ik zelf doe? Hulp zoeken en vragen zodat ik niet alles in mijn eentje hoef te doen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *