𝐖𝐞 𝐰𝐞𝐭𝐞𝐧 𝐯𝐚𝐚𝐤 𝐰𝐞𝐥 𝐰𝐚𝐭 𝐰𝐞 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐰𝐢𝐥𝐥𝐞𝐧

‘Ik wil niet langer in mijn relatie opgesloten zitten. Wat ik niet wil is mijn fijne huis kwijtraken, mijn kinderen het verdriet aandoen, op een flatje moeten wonen, mijn droom opgeven’.

‘Je zei wat?’ Dat was mijn eerste reactie. Daarna ben ik gaan doorvragen over haar droom? Een eigen praktijk te hebben zodat ze anderen kan helpen met waar zij goed in is. Het huis waar ze nu woont biedt daar de ruimte voor. Dat er nou net een persoon in woont waar ze niet verder mee wil is lastig. Daardoor schuurt het in haar hart. Als ze luistert fluistert het haar toe dat ze voor haar geluk moet gaan. De relatie loslaten en zelfstandig haar weg vinden. Maar obstakels die ze nu ziet zijn nog te groot.

Haar droom hoeft ze niet op te geven. Wel zal ze terug moeten naar de tekentafel en uitzoeken hoe ze het dan gaat doen. Dit hoeft niet in 5 minuten. Daar mag ze over nadenken, uitzoeken wat de mogelijkheden zijn en ontdekken wat er nodig is om haar droom op een andere manier vorm te geven.

𝐉𝐨𝐮𝐰 𝐦𝐨𝐨𝐢𝐬𝐭𝐞 𝐥𝐞𝐯𝐞𝐧

Opgeven van je dromen moet je nooit doen. Durf je grootste dromen te dromen zodat je hart sneller gaat kloppen van passie. Volg je hart want dat klopt. Ook als dat hart misschien wel iets wil waarover anderen een mening hebben. Dat is hun mening en gaat niet over jou. Het gaat over hun twijfels, angsten en overtuigingen. Blijf trouw aan je hart zodat je jouw mooiste leven leeft.

𝐃𝐚𝐫𝐞 𝐭𝐨 𝐝𝐫𝐞𝐚𝐦!

Het fijne van dromen is dat zolang je ze niet uitspreekt het jouw dromen blijven. Je kan dan in alle rust onderzoeken of het echt is wat je wilt. Zolang je maar wel de tijd en ruimte neemt om te dromen. En uiteindelijk de stap zet om ze werkelijkheid te laten worden.

Volg ik mijn hart? Ja zeker! Altijd? Nee, ook ik vind het soms best spannend en negeer dan wat ik hoor vanuit mijn hart. Ik merk dat dan aan zaken die niet lekker meer lopen. Het wordt worstelen en als ik ergens niet tegen kan dan is het worstelen. Niet tegen het gevoel en al helemaal niet tegen het woord. Ik hou van een uitdaging en ga die ook graag aan. Wordt het een gevecht dan weet ik dat het tijd is om in te schatten of dit gevecht het waard is om te vechten.

Met welke van jouw dromen ga je naar de tekentafel en uitzoeken of ze werkelijkheid kunnen worden?

𝐄𝐞𝐧 𝐥𝐨𝐭 𝐤𝐮𝐧 𝐣𝐞 𝐥𝐢𝐣𝐝𝐳𝐚𝐚𝐦 𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐠𝐚𝐚𝐧 𝐞𝐧 𝐣𝐞 𝐞𝐫𝐛𝐢𝐣 𝐧𝐞𝐞𝐫𝐥𝐞𝐠𝐠𝐞𝐧 𝐨𝐟…

Juist zelfs de kroonprinses heeft een keus. Ze kan nee zeggen. Niet de makkelijkste weg om te kiezen maar het kan. Ze zal tegen heilige huisjes trappen en veel mensen teleurstellen. Als het haar diepste verlangen is om het niet te doen zal ze moeten. Doet ze het niet dan blijft ze de rest van haar leven in een keurslijf zitten. Door niet haar hart te volgen en zich neer te leggen bij haar lot kiest ze om het te aanvaarden.

𝐋𝐞𝐤𝐤𝐞𝐫 𝐯𝐞𝐢𝐥𝐢𝐠 𝐛𝐥𝐢𝐣𝐯𝐞𝐧 𝐳𝐢𝐭𝐭𝐞𝐧 𝐞𝐧 𝐧𝐢𝐤𝐬 𝐯𝐞𝐫𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐞𝐧

De meesten van ons zijn geen kroonprinses en moeten zelf uitzoeken wat we gaan doen als we groot zijn. Vroeg in je leven maak je een keus en vaak blijf je daarin hangen. Met een beetje geluk heb je in je tienerjaren de juiste keuze gemaakt. Ik niet kan ik je vertellen. En jaren heb ik gewerkt in organisatie waar ik per ongeluk ben terecht gekomen. Ik had salaris en dat voelde veilig en daarom heb ik het 20 jaar lijdzaam volgehouden. Tot dat ik mijn passie vond en ik geen keus meer had. Ik moest nee gaan zeggen. Wat ik heb ontdekt is dat er maar 1 iemand het lastig vond, IKZELF. Ging ik nou echt na 20 jaar het roer omgooien? Liet ik mijn veiligheid los voor het onbekende? Ging ik iets doen en gaan anderen mij geloven? Kan ik dit wel? Ben ik hier wel slim genoeg voor? Zal ik toch maar lekker veilig blijven zitten en niks veranderen?

𝐋𝐮𝐢𝐞𝐫 𝐨𝐦𝐠𝐞𝐝𝐚𝐚𝐧 𝐞𝐧 𝐠𝐞𝐬𝐩𝐫𝐨𝐧𝐠𝐞𝐧

Ik heb uiteindelijk een luier omgedaan en ben van de rand van het ravijn gesprongen. Om te ontdekken dat ik kan vliegen, soms hard moet fladderen om niet neer te storten en er momenten zijn dat zweef van geluk. Mijn hart is blij omdat ik doe waar ik gelukkig van word. Het zorgt ervoor dat ik mijn mooiste leven kan leven, kansen krijg die anders nooit op mijn pad waren gekomen. En ja! Ik kan dit!

𝐎𝐨𝐤 𝐚𝐥𝐬 𝐣𝐞 𝐝𝐞𝐧𝐤𝐭 𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐤𝐞𝐮𝐳𝐞 𝐭𝐞 𝐡𝐞𝐛𝐛𝐞𝐧, 𝐡𝐞𝐛 𝐣𝐞 𝐚𝐥𝐭𝐢𝐣𝐝 𝐞𝐞𝐧 𝐤𝐞𝐮𝐬

Dus ook als je denkt geen keuze te hebben, heb je altijd een keus. Je zegt ja of nee. De vraag is die jezelf stelt is: ‘zeg ik ja tegen mezelf of nee?’ Beide mag zolang je je maar realiseert dat er maar 1 is die je kan teleurstellen en dat ben jezelf. Je kan voor de ander niet invullen of hij of zij teleurgesteld is jouw keuze. Dat is aan de ander niet aan jou.

Weten wat je doet

Wat ik ook met vallen en opstaan heb geleerd is nee zeggen. Tegen klanten omdat er nu gewoon echt geen ruimte is in de agenda en ze pas twee weken later bij mij terecht kunnen. Tegen mijn kinderen omdat er gewerkt moet worden en anders kunnen we niet op vakantie omdat er geen geld voor is. Dat is niet altijd leuk voor ze maar ik meen het wel. En tegen dingen die niet bij mijn doelen passen. Hoe leuk de activiteit of klus ook is, wanneer het mijn doel niet dient gaat het niet gebeuren.

Ondernemen is de regie hebben over wat je doet. Weten wat er gedaan moet worden en  wanneer je het gaat doen. Hier komt een stukje timemanagement bij kijken. Plannen maken en je agenda beheren. Wanneer je geen (goed) plan hebt kan je ook  je agenda niet beheren en neemt het leven de regie over waardoor je achter de feiten aan gaat rennen. Voor je het weet word je geleefd door alles wat er die dag gebeurt, is er geen ruimte meer voor spontane dingen en al helemaal geen tijd voor dat kopje thee met de Hapinezz of een stuk wandelen met de hond.

De regie kwijt zijn

Hoe weet je wanneer je de regie bent kwijtgeraakt? Simpel, je hebt constant het gevoel dat je overal achteraan loopt en gaat to-do-lijstjes maken die veel te lang zijn. Je vindt dat je alles vandaag nog af moeten hebben en wanneer er iets tussendoor komt slaat de paniek toe. Vaak wordt je humeur er niet beter op, ga je slechter slapen en in mijn geval word ik een vuurspuwende draak die niet erg aardig is. Je probeert de controle te houden maar rent als een kip zonder kop in het rond om alles af te krijgen en geen steken te laten vallen. Aan het einde van de dag val je doodmoe in bed en vraag je je af waar je het eigenlijk voor doet.

De regie terugpakken

Tijd om de regie terug te pakken! Begin maar met ademhalen, iets langer uit dan in, en ontspan alle spieren in je lijf. Je staat in de vechtstand en dat kost je extra energie. Energie die je goed voor andere zaken kan gebruiken. Doordat je in de vechtstand staat versnellen je ademhaling en hartslag. Je bloeddruk stijgt en je voelt je mega-alert.

Wat er dan ook gebeurt is dat je vanuit het limbisch systeem in je hersenen reageert. Het deel dat zorgt voor helder denken, creatief zijn en overzicht houden doet dan even niet meer mee. En dat is nou juist het deel dat je nodig hebt om de regie te hebben.

Door adem te halen en te ontspannen geef je jouw lijf aan dat er in het hier en nu geen paniek nodig is. Dit maakt dat je weer terug kan komen in de regie.

Hoe ik haar daarmee heb geholpen? Door eerst haar hoofd tot rust te brengen. Want met een hoofd vol gedachten kom je geen steek verder. Ik las laatst in een boek dat gedachten net als scheten zijn. Ze komen op en gaan weer. Daar wil ik wel graag iets aan toevoegen. Gedachten zijn zeker scheten maar ze kunnen soms stinken! En die stinkers zorgen ervoor dat we aan onszelf gaan twijfelen.

Lekker veilig

Twijfelen aan wat je kan, of je wel goed genoeg bent, of het wel het juiste moment is en ga zo maar door. Die gedachten komen echt niet zomaar in je hoofd, die zijn er om je veilig te houden. En voor veiligheid doen we alles. Maar dan ook echt alles. Dus ook: niet die nieuwe baan nemen omdat het zo lekker vertrouwd is waar je nu zit. Niet uit een relatie stappen omdat je weet wat je hebt en dat is toch wel fijn (ook als het niet veilig is). Toch maar ja zeggen tegen je moeder ook al ben je volwassen en wil je het echt niet. Zonder dat je het in de gaten hebt doe je dingen omdat het veilig is.

We springen niet zomaar van de klif en gokken er dan maar op dat we kunnen vliegen. We kiezen graag voor zekerheid. Voorbeeld: je wilt in je werk het roer omgooien maar dat wat je nu doet levert goed geld op. De hypotheek kan worden betaald, de boodschappen doe je lekker bij de duurdere supermarkt en je kan zeker twee keer per jaar op vakantie. Wat als je het roer omgooit en de geldkraan gaat dicht? Dan kan je dat allemaal niet meer. Dus je springt niet en blijft doen wat je doet, ook als je er niet gelukkig van wordt. En beetje bij beetje word je steeds ongelukkiger.

Groeien, bloeien en gelukkig zijn

Ik ben geen aanhanger van ‘het universum zorgt wel voor mij’. Het universum is lui en gaat ervan uit dat als jij niets doet zij ook niets hoeft te regelen. Dus door niets te veranderen blijft alles hetzelfde. Door een klein beetje te veranderen blijft alles hetzelfde. Het universum is niet van de subtiele hints, ze is van de grote gebaren. Wil je groeien, bloeien en gelukkig zijn dan is het tijd om de regie te pakken. Waar ga ik van de klif springen en vliegen? En waarom ga ik springen? Is ook niet onbelangrijk. En hoe krijg ik mijn lijf en hoofd mee zonder dat ze in de paniek schieten? Allemaal vragen waar ik je bij kan helpen. Ik ben al een paar keer gesprongen en weet hoe het voelt. Daarnaast heb ik een paar gave technieken in huis om je lijf en je hoofd in de springstand te zetten en tegelijkertijd de rust te bewaren waardoor je nieuwe veiligheid kan creëren. Zie het als een luchtverfrisser voor de stinkscheten.

Volg mij op Instagram of Facebook en meld je aan voor de gratis tips en oefeningen. Dan kan je zelf aan de slag met je hoofd en lijf lucht geven.

Klik op een van de icoontjes of meld je aan voor de eerste gratis oefeningen door hier te klikken.

Ze vertelde mij dat ze op vakantie naar Spanje gaat, ze wist niet waar precies. Dat maakte haar ook niks uit. Zolang haar ene kind maar glijbanen heeft, de andere WIFI en haar man kan sporten. Wat zijzelf wilde? Dat deed er niet toe, zolang de anderen het maar naar hun zin hebben, dan kan zij ontspannen.

Ontspannen

Serieus?! Waar had ik de slag gemist tijdens de voorgaande behandelingen? Ik was al bezig met een creditrekening en de komende afspraken uit mijn agenda te halen.
Zij zag mijn gezicht en zei: “daarom ben ik bij jou. Ik wil gewoon kunnen ontspannen wanneer iedereen het naar zijn zin heeft.” Haar doel van het traject dat zij bij mij volgt is, volgens haar, dat ze ontspannen kan reageren als iedereen iets nodig heeft en niet in de stress schiet.

Nou, daar zat ik dan met mijn blik vol ongeloof. Ze rent het hele jaar haar benen uit het lijf in haar bedrijf. Staat altijd klaar voor iedereen en gaat maar door. De enige twee weken in het jaar dat zij kan ontspannen kiest ze ervoor om het iedereen naar de zin te maken.

Ligbed

Ik moest even diep nadenken en dat voelde ze. De excuses kwamen direct. Ze weet ook wel dat het anders moet maar dit is oké voor nu. Nee dat is het niet! Ook zij mag haar wensen neerleggen en aangeven wat ze wel maar ook wat ze niet wil. Zij mag echt wel haar eigen ruimte pakken waardoor zij ook ontspannen op vakantie kan gaan. Zodat haar batterij opgeladen kan worden, ze dat boek kan lezen waar ze zin in heeft, luisteren naar een podcast of gewoon liggen op een ligbed aan het zwembad. Zonder dat ze alles voor iedereen moet doen.

Dat ging ze niet doen! Dan vonden de kinderen haar een slechte moeder en haar man is goed in zijn vak maar kan niet een heel huishouden runnen. Juist! Ik wist in één keer waar de pijn zat. Het was de verandering die zou plaatsvinden als ze niet langer alles voor iedereen zou regelen en doen. De angst dat ze door die verandering niet goed genoeg is. Dat ze anderen teleurstelt en dat kan ze niet. Ik heb haar de keuze voorgelegd: of je laat alles bij het oude en onze wegen scheiden zich of je gaat de verandering aan en kiest naast het zorgen voor de kinderen en een partner zijn ook voor jezelf als vrouw. Waardoor je eindelijk jouw doel kan gaan waarmaken. Een succesvolle onderneemster zijn die tijd heeft om haar bedrijf te runnen.

Verantwoordelijkheid

En nee, ze hoeft niet alles uit haar handen te laten vallen maar wel de dingen die zij niet hoeft te doen. Daarvoor zijn we samen aan de slag gegaan. Wat kan ze loslaten en wat is haar verantwoordelijkheid? Hoe kan ze loslaten zonder het gevoel te hebben dat ze anderen teleurstelt?  De opdracht voor de vakantie: iedereen pakt zijn eigen koffer in en zij slaat een stapel magazines in om te lezen. Dat is alles wat zij deze vakantie moet! Lekker ontspannen op een ligbed een blaadje lezen. Meer hoeft niet omdat na de vakantie haar bedrijf de aandacht gaat krijgen die het verdient. Waardoor ze volgend jaar eindelijk op de vakantie kan die ze al heel lang wil. Samen met haar man en kinderen.

Fijne zomer!

Wat zou er gebeuren als je hier verandering in zou brengen? Dat doen wat ander van je verwacht heeft je al veel gebracht in je leven. Daar mag je dan ook dankbaar voor zijn. Het heeft je beschermd tegen pijn en teleurstelling. Wat je wel weet is dat de aanpak “doen wat iedereen van je verwacht” niet meer werkt. Het veranderen is moeilijk, het is soms echt vechten, zelfs als je weet dat veranderen je carrière, je relatie of je gezondheid goed zou doen. Je wilt wel veranderen, het gevecht is soms gewoon te zwaar. Gewoon toegeven en doen wat de ander van je verwacht is gewoon makkelijker.

Dwarsbomen

De gewoonte “doen wat de ander van je verwacht” zal zich niet zonder slag of stoot gewonnen geven. Het zal er alles aan doen om de veranderingen die jij wilt te dwarsbomen. Het doet er alles aan om te laten zien dat je er niet zonder kan. Vind je het gek, je doet het waarschijnlijk al zolang jij je kan herinneren. Het voelt zich mega teleurgesteld dat jij het dumpt. De natuurlijke reactie is om zich daar met alles in zich tegen te verzetten. Met als allerbelangrijkste argument: “wat zou er gaan gebeuren als je er niet meer naar luistert?” Volgens de gewoonte “doen wat de ander van je verwacht” alleen maar narigheid. Er zal niemand meer zijn die jou leuk, lief, aardig of goed vindt. Je zal gaan falen!

-De gewoonte is doodsbang voor de verandering en wil dat alles bij het oude blijft-

Negeren

Je kan de gewoonte ook gaan negeren. In een doosje stoppen en in een hoek zetten, net doen of het er niet is. Dit lijkt een goede oplossing maar is het niet. Door dit te doen kost het meer energie dan de gewoonte “doen wat de ander van je verwacht” zijn heerlijk gang te laten gaan. Of je gaat de gewoonte vervangen door de tegenovergestelde gewoonte. De “ik doe alleen nog maar waar ik zin heb”. Waardoor de balans te veel doorslaat naar de andere kant. Dan weet je zeker dat niemand je meer leuk, lief, aardig of goed vindt. De kunst is om het beste van beide gewoontes samen te voegen.

Goede voornemen

Wat je ook vaak ziet gebeuren is het goede voornemen. Je begint vol goede moed en de eerste twee weken gaat het best aardig. Het lukt je om niet altijd maar te doen wat je denkt dat ervan verwacht wordt. Tot er druk op de ketel komt, er wordt veel van je gevraagd en je schiet ineens weer in de gewoonte “doen wat een ander van verwacht”. Al die moeite om te veranderen was voor niets.

Het roer om

Heel soms gebeurt het dat je vandaag bedenkt dat het klaar is met iedereen het naar de zin maken en dat het echt anders moet. Het roer gaat om en je gaat keuzes maken die bij jou passen. Doen waar je gelukkig van wordt en leven vol vertrouwen omdat je weet dat je leuk, lief, aardig en goed genoeg bent. Dit gebeurt omdat de gewoonte doodmoe is geworden. Het is helemaal klaar met zichzelf en wil rust. De gewoonte is blij dat het de ruimte krijgt om te kiezen wat het wil en vooral wat het niet wil. Dat betekent dat er balans is tussen de behoefte van de ander en die van jezelf.

Wat wil ik?

Goed nieuws! Jij bent de CEO van jouw gewoontes en draag alle verantwoordelijkheid. Als CEO mag je kiezen welke je inzet en daarvoor is belangrijk dat je luistert naar alle behoeften die je in je hebt. Wat heb ik nodig? Wat wil ik geven? Wat kan ik? Wat kan ik niet? En Wil ik dit nu echt?  Heb ik dit nodig? Moet ik hier iets mee? Is dit van mij?

Allemaal vragen om een gedegen besluit te nemen en dat doen wat je vindt dat goed is. Zodat je vanuit vertrouwen kan leven en beslissingen nemen. Omdat je weet dat je leuk, lief, aardig en goed genoeg bent. Ook als je besluit om de ander niet te geven wat hij of zij wil. Omdat het niet is wat je nu echt wilt, het niet nodig hebt, het niet van jou is en je er niks mee hoeft.

Je kan toch niet je kinderen in de regen laten fietsen en zelf met de auto naar je werk gaan? Dan ben je toch geen goede moeder? Op je werk wil je ook graag laten zien dat je het kan, en dat doe je door 110 procent van jezelf te geven. Kom je thuis dan heb je de boodschappen gedaan en ga je direct door met koken. Het is bij jou thuis altijd een culinair feestje en de bordjes gaan leeg zonder te zeuren. Niet? Dacht ik al. Bij mij thuis roep ik altijd: “het eten is klaar, komen jullie zeuren?”

Rust in je hoofd

Het meeste vervelende is wel dat je lijf zo moe is, dat je klachten en pijntjes hebt die niet meer overgaan. Je hoofd loopt over van alles wat je van jezelf moet. Hoe heerlijk zou het zijn om rust te hebben in je hoofd, om een lijf te hebben wat niet constant protesteert bij alles wat je doet en dat je humeur weer boven nul komt. Gewoon omdat je meer tijd voor jezelf neemt, beter voor jezelf zorgt, meer kiest wat je nu echt wil en dat alles doet zonder schuldgevoel. Lekker lijkt mij, ik zeg doen.

Hard werken

Ik hoor je zeggen: “dat klinkt makkelijker dan het is, dat weet je toch wel?” Zeker weet ik dat, ik ben geweest waar jij nu zit. In de eeuwige ik moet alles goed doen stand. Het liefst ook nog zonder een fout te maken. En dat kreeg ik voor elkaar door hard te werken, maar ook door hard mezelf te negeren en door te lopen. Ook als ik barstende hoofdpijn had, en niet meer recht uit mijn ogen kon kijken van de pijn. Zelfs dan ging ik door met alles wat ik nog moest doen. Om maar niet anderen teleur te stellen. Dat had ik namelijk al genoeg gedaan in mijn leven. Totdat mijn leven in elkaar stortte omdat ik de controle er niet meer over had. Spoiler! Je hebt over maar weinig zaken echt de controle, behalve hoe jij er mee omgaat.

Voelen via mijn lijf

Het roer moest om, maar hoe dan? Ik kan niet mediteren daar word ik niet rustiger van. Wie mij kent weet ook dat ik moet bewegen. Via, via kwam ik bij een Kinesioloog terecht. Die dame liet mij voelen via mijn lijf wat er nodig was om het roer om te gooien. Wat ik mocht loslaten, wat ik mocht houden en wat ik nog even mocht bewaren. Daarbij hielp zij mijn lijf om te herstellen waardoor de klachten verdwenen en energie en ruimte terugkwam. Maar ook het besef dat ik de allerbelangrijkste persoon in mijn leven ben. Als ik niet goed voor mezelf zorg, niet kies voor dat wat belangrijk is voor mij, ik dan niet kan zorgen voor de mensen die belangrijk zijn voor mij. Maar ook niet dat kan doen wat belangrijk is voor mij. Door het roer op te gooien heb ik iets heel kostbaars teruggekregen: “Vrijheid”. De vrijheid om mijn leven te leven zoals ik dat wil. Zonder me daarbij druk te maken over meningen die er niet toe doen en zonder schuldgevoel dat ik het zo doe.

Voordat ik op dit punt van vrijheid was ben ik al begonnen aan mijn studie tot Kinesioloog. Door mij studie en verder verdieping heb ik ontdekt dat mijn passie ligt in het in beweging brengen van de ander. Zodat jij ook jouw pad kan gaan lopen naar vrijheid. Met deze blog hoop ik dat ik jou kan inspireren om jouw pad te gaan lopen!  

Weet je wat ik allemaal doe op één dag? Ik denk net zoveel als ik weet alleen niet wat je doet. Ik weet wel dat ik véél minder doe dan vroeger. Een aantal jaar geleden ben ik begonnen met het afstoten van die dingen die ik niet hoef te doen. Uitbesteden wat kan en niet meer doen wat niet van mij was. En de uren die daardoor overbleven op een dag ben ik gaan doen waar ik gelukkig van werd. In mijn geval een studie en later mijn eigen bedrijf starten. Mijn werk is mijn passie en mijn geluk is het leven wat ik nu heb.

Daarbij heb ik het geluk dat mijn vent veel doet en accepteert dat er soms dingen niet gedaan worden omdat ik op pad ben voor mijn bedrijf. Ik knijp mijn handjes dicht met mijn kids. De oudste is al een paar jaar de deur uit, studeren en haar pad aan het volgen. De jongste is zelfstandig genoeg om het heerlijk te vinden dat mam niet in zijn nek zit.

Alles zelf doen

Vroeger vond ik dat ik alles moest doen en maar denken als ik het niet doe doet niemand het. Dat is onzin! Als jij het niet doet dan gaat vanzelf iemand anders het doen. Als de pijn maar groot genoeg wordt. Door alles zelf te doen geef je ander ook niet de kans om de verantwoordelijkheid te pakken. Het is eigenlijk heel egoïstisch om alles allen te willen doen. Omdat je denkt dat de ander het niet kan. Ik hoor vaak deze: “Ja, maar hij kant het ook niet” of “hij heeft het overzicht niet”. Sorry maar dat monster creëer jezelf. Doordat je de hem ook niet de kans geeft om het op zijn manier te doen of niet te doen. Jij wilt de controle er over houden zodat je weet wat er gebeurt. Dat iedereen gelukkig is en jij geen schuldgevoel krijgt. Dat laatste, schuldgevoel, is een emotie die lastig weg te nemen is. Vooral als er kinderen in het spel zijn.

Verantwoordelijk voor je kinderen

Je bent namelijk moeder, ze zijn van jou, jij bent verantwoordelijk voor ze. Klopt als een bus. Naast moeder zijn ben je ook vrouw, minnares, vriendin, werkgeefster, jezelf. En die komen in de knel wanneer je denkt dat je als moeder verantwoordelijk bent voor het zielsgeluk van je kinderen. Je moet er zijn, je kan ze niet in de steek laten. Ik vind (en deze is echt van mij!) dat je als moeder niet verantwoordelijk bent voor het zielsgeluk van je kinderen. Ik vind dat je als moeder de juiste basis moet bieden aan je kinderen om gelukkig te zijn. En dat bestaat voor mij niet uit 24/7 ter beschikking staan van je kinderen. Wanneer vrouw, minnares, vriendin, werkgeefster, jezelf zijn in knel komt omdat je vindt dat je jouw bloedjes in de steek laat als je dat wel bent is er iets mis.

Je kan alleen een goede moeder zijn als je ook goed voor jezelf zorgt. In het vliegtuig krijg je ook de instructie eerst jezelf dan de rest. Zo werkt het ook thuis, eerst jezelf dan de rest. Je geeft daarmee ook het signaal af naar je kinderen dat ze verantwoordelijk zijn voor hunzelf. Dat creëert meteen de voorwaarde om zelf dingen te doen en er niet vanuit te gaan dat een ander het wel opknapt. Handig voor later als ze groot zijn, voorbeeld doet volgen. Zo werkt het ook met je partner. Door goed voor jezelf te zorgen kan je goed voor je relatie zorgen.

Investeer

Net zo goed als ik investeer in mijn bedrijf, investeer ik in mezelf, in mijn kinderen en mijn relatie. Door te investeren groeit mijn bedrijf, ikzelf als persoon, mijn kinderen in hun ontwikkeling naar zelfstandige volwassen en mijn relatie wordt alleen maar leuker.

Wat ga jij vandaag investeren in jezelf? Dat ene goed boek kopen dat je hebt zien liggen bij een vriendin en 2 uur op de bank zitten en lezen. Dan maar geen was strijken vandaag. En als je man een net dat ene overhemd nodig heeft? Strijken is geen rocket science…..

Stel je voor dat je het hele boek ineens uit leest, dan merken ze pas wat jij allemaal doet!

Dit is de makkelijkste manier om aan zelfvertrouwen te bouwen. Er zit wel één grote maar aan, je moet tegen een stootje kunnen. Je gaat bij deze methode zeker weten fouten maken. Denk je nu: “Laat maar, niets voor mij. Ik blijf wel gewoon proberen om nooit een fout te maken en alles perfect te doen. Dan maar wat harder werken en leven met mijn onzekerheid”.

Zelfvertrouwen is mij ook niet aan komen waaien. Ik heb geleerd om op mezelf te vertrouwen en daarop te bouwen. Voordat ik doorhad dat zelfvertrouwen vooral gaat over van jezelf houden ook als je het niet goed doet, deed ik het “the hard way”.

Gelukkig

Dit deed ik door 110 procent van mezelf te geven, elke dag tot dat ik niet meer kon en mijn lijf me uitschakelde. Ik heb leren leven met hoofdpijn omdat ik dacht dat het bij mij hoorde. Mijn moeder slikte ook aspirine alsof het snoepjes waren en voorbeeld doet volgen. Daarmee kwam ik een heel eind en kon ik nog een paar jaar door met buffelen. Daarna werd ik elke dag een beetje minder gelukkig. Vroeg ik mezelf steeds vaker af is dit het nu? Mijn partner was de schuldige van dit proces. Hij deed waar hij gelukkig van werd en zei nee tegen de zaken waar hij niet gelukkig werd. Was daar ook erg duidelijk in naar anderen en zichzelf. Hij weet niet beter, hij heeft altijd zijn eigen pad gevolgd. Dat wilde ik ook, wat zeg ik verlangde intens naar dat gevoel van vrijheid.

Vrijheid

Maar ja, wat moet je dan als je kiest voor je eigen vrijheid? Je kinderen buiten de deur zetten, nooit meer iets tegen je zin doen? Dat zou wel een beetje te gek zijn toch? Of droom jij nooit van een heel ander leven waarin je even niet de verantwoordelijkheid hebt voor je kids, je relatie, je baan, het leven? Dat je bankrekening nooit leegloopt, je kan doen en laten waar je zin in hebt en niet hoeft te sporten om je lijf een beetje in bedwang te houden? Ik wel hoor! Zelfs nu nog, ook al leef ik mijn leven zoals ik dat wil. Ik kan nog steeds dromen van een leven zonder enige verplichting. Ik ben me ervan bewust dat dit een sprookje is en geen droom om waar te maken.

Belangrijkste persoon in mijn leven

Wat ik wel heb gedaan is uitzoeken hoe het kwam dat ik altijd maar 110 procent gaf voor iedereen behalve de belangrijkste persoon in mijn leven, mijzelf. Ja, dat durf ik te schrijven. Ik ben echt de belangrijkste persoon in mijn leven. Zonder mij kan ik niet zorgen voor mijn kinderen, kan ik geen relatie hebben met mijn vent, kan ik mijn bedrijf niet runnen, kan ik niet afspreken met mijn vriendinnen, kan ik mijn lijf niet een beetje in bedwang houden. Ik ben het aan mezelf verplicht om goed voor mezelf te zorgen. Dat betekent ook kiezen voor mijn vrijheid omdat ik daar gelukkig van wordt. Hoe die vrijheid er uitziet heb ik leren ontdekken tijdens mijn zoektocht naar goed genoeg zijn.

Nooit meer dom zijn

Niet door weer een boek te lezen of te praten met een hulpverlener waarom het toch niet lukt en wat ik dan wel kon doen. Door in gesprek te gaan met de bron van alle kennis mijn lijf. Niet door te gaan zitten op een yogamatje en te mediteren. Dat houdt deze dame nog geen twee minuten vol, veel te saai voor mij. Ik moet bewegen om te ontdekken en zo kwam ik uit bij een Kinesioloog.

Door mijn lijf te laten bewegen werd duidelijk waarom ik toch altijd 110 procent gaf aan alles en iedereen. Mijn grootste angst was dat mensen mijn dom zouden vinden. Dit heb ik opgelopen op de lager school. Voor wie het nog niet weet of nog niet heeft ontdekt, ik ben begaafd met een flinke dosis dyslexie. Ik ben jarenlang doodsbang geweest dat mensen mij dom zouden vinden en dit probeerde ik te voorkomen door heel erg hard mijn best te doen, voor anderen. De tegenhanger was dat ik mijn MAVO heb afgemaakt en daarna heel lang niet meer naar school ben geweest. Dat was voor mij hel op aarde en daar bleef ik ver vandaan.

Tegenwoordig sta ik zelf voor de klas en maak ik me niet meer druk over fouten maken. Ik kan niet alles perfect, ik ben niet God. Volgens mij mag zelfs God fouten maken, dat hoort bij groeien en gelukkig worden. Je kan niet gelukkig en vrij zijn als je geen fouten kan en mag maken.

Met Kinesiologie heb ik mijn vrijheid gevonden en kan ik gelukkig door het leven bewegen. Niet alleen door mij zelf te laten behandelen met Kinesiologie maar ook door zelf met het vak aan de slag te gaan. Ik ben terug de schoolbanken ingaan zodat ik jou kan helpen om je vrij te voelen om dat te doen waar je gelukkig van wordt. Het heeft mij ook gebracht dat op de dagen dat het geluk mij niet toelacht ik weet dat ik er sta. Ik blijf bij mezelf en vertrouw om mijn eigen kracht.

Als ik iets nieuws ga doen, dan pas ik de Fake it till you make it methode toe!

Deze feedback kreeg ik op mijn blogs van de afgelopen tijd. In plaats van naast me neer leggen heb ik deze opgepakt en doorgevraagd. Hoezo dat? Ze vertelde me dat ik niet schrijf over de situaties dat het gewoon niet ander kan. Dan moet je dingen, dat is nu eenmaal het leven. Dat moest ik niet vergeten.

Iedereen die mij inmiddels een beetje kent weet dat ik allergisch ben voor je moet. Behalve als ik naar de WC moet. Dat wil alleen niet zeggen dat ik mij er niet van bewust ben dat er soms situaties zijn die je aandacht, tijd en energie nodig hebben waar jezelf niet voor gekozen hebt. Toch heb je zelfs in die situaties nog een keuze, je doet het wel of je doet het niet. Dat is echt helemaal aan jou. Zeg je: “Ja, dat doe ik of nee, dat doe ik niet?”.

Omdat jij het wilt

Dat was makkelijker gezegd dan gegaan kreeg ik terug. Want als je moeder, kinderen of werk erom vraagt dan moet je gewoon. Ho! Dat is hoe zij er tegen kijkt. Haar plichtsbesef is groot en dat is prima. Wanneer het voor jou belangrijk genoeg is dan is de ja, ik doe het geen enkel probleem. Komt de ja, ik doe het wel, omdat je anders geen goede dochter, een slechte moeder of een werkneemster bent die niet goed genoeg is dan doe je het dus niet omdat jij dit wilt. Dan doe jij wat je denkt dat de ander van jou verwacht.

Stel je even voor dat je inmiddels al goed door hebt hoe het werkt om nee te zeggen wanneer het niet van jou is. En de situatie doet zich voor dat er bij jou om hulp wordt gevraagd. Bij het idee dat je het gaat doen weet je al dat het niet oké is. Zeg je dan glashard tegen de ander: “zoek het lekker uit ik doe dit niet voor jou”. Of spring je op en doe je het wel even? Er is ook een gulle middenweg en die heet overleggen met elkaar. Je vraagt wat de ander nodig heeft van jou en wat hij of zij zelf kan doen. Dat heet in het vakjargon uit de “Dramadriehoek” stappen.

Verantwoordelijkheid

De ander is het slachtoffer en vind dat jij de hulpverlener moet zijn. Dan kan je de adviseur gaan uithangen en vertellen wat ze zelf zouden moeten doen en waarom dan wel niet. Of gewoon weer de eeuwig hulpverlener gaan uithangen, dat is ook een optie.

Of je vraagt wat heb je nodig? En dan neem je de beslissing of, wat en hoe je de ander helpt. Dan neem je de controle over als het gaat over wat jij doet en dans je niet naar de pijpen van de ander. Waardoor het geen moeten meer is maar een doen waarin je zelf de keuzes kan en mag maken. De ander is en blijft verantwoordelijk voor zijn of haar probleem. En ik weet natuurlijk heus wel dat de kinderen op zaterdagochtend niet zelf naar de zwemles kunnen. Daar ligt een verantwoordelijkheid voor jou. Wat je wel kan doen is het zo aangenaam mogelijk maken voor jezelf. Ik nam het uurtje altijd de tijd voor een boek dat ik nog wilde lezen. Lekker warm en klef in de kantine met een koud glas drinken. Bijna net zo goed als een tropisch eiland in de zon. Om het geluid te dempen vanuit het zwembad, muziekje in mijn oren.

Op je werk zijn er taken die gedaan moeten worden. Net zo als naar de WC gaan. Daarvoor krijg je van werkgever een keer per maand een tegenprestatie terug. Dit maakt dat wat je moet doen een reden heeft. In plaats van er tegen te vechten, beweeg je mee en dit kost minder energie. Wat niet hoeft is het takenpakket van de collega erbij te nemen. Dat is niet jouw verantwoordelijkheid en niet voor beloond aan het einde van de maand.

Dwang

Nog een keer, wanneer je van alles moet van jezelf gaat de lol er heel snel af. Dat komt omdat het een dwang is die jezelf oplegt. Ik moet dit doen anders dan ben ik geen goede dochter, geen verantwoordelijke werkneemster een zeker niet een liefdevolle moeder. Zolang je dat geloofd zeg je tegen heel veel ja omdat je vind dat jij dat moet doen. Dan is er geen ruimte om te zeggen dat je het doet omdat je van de ander houdt of omdat je er iets voor terug krijgt. Als je ja zegt omdat je bang bent de ander teleur te stellen of niet goed te genoeg te zijn kost het je tijd, energie en ruimte. Dit haal je nooit meer terug, ook niet met harder je best doen en nog iets meer geven van jezelf. Hierdoor komt er steeds minder tijd, energie en ruimte voor jezelf. De vraag is hoe lang hou jij dit vol?

Leer zwemmen

Ga nee zeggen tegen zaken die niet van jou zijn, dingen die je niet hoeft te doen en taken die een ander prima zelf kan doen. En leer delegeren, leer dat jij niet onmisbaar bent en dat zaken ook echt wel doorgaan als jij het niet regelt of doet. Misschien niet zoals je het zo willen of met gemopper omdat je het niet wil doen. Dat is oké en maakt jou niet minder goed genoeg dan je bent. Durf op jezelf te vertrouwen en gun jezelf de tijd, ruimte en energie. Jij verdient het!

Het is net als leren zwemmen, wanneer je voor het eerst het water in gaat zonder bandjes en plankje gaat je kopje onder. Dat heeft tijd, doorzettingsvermogen en oefenen nodig. Je zal merken dat het steeds makkelijker gaat en de zwembandjes vanzelf verdwijnen.